 |
Ten artykuł wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji od 2010-03. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
| Amman عمان |
|||
|
|||
 Centrum Ammanu |
|||
| Państwo |  Jordania |
||
| muhafaza | Amman | ||
| burmistrz | Omar AlMaani | ||
| Położenie | 31° 57' N 35° 56' E |
||
| Wysokość | 773 m n.p.m. | ||
| Ludność (2005) • liczba ludności |
2 125 400potrzebne źródło |
||
| Miasta partnerskie |  Ad-Dauha (Katar)
|
||
|
Położenie na mapie Jordanii
  Amman
عمان |
|||
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|||
| Strona internetowa miasta | |||
Amman (arab. عمان) – stolica Jordanii, położona na płaskowyżu w północnej części kraju na wysokości około 850 m n.p.m., na wschód od Rowu Jordanu. Ośrodek administracyjny muhafazy Amman. Ludność: 2 125 400 mieszkańców (2005)potrzebne źródło[1], w tym duża liczba uchodźców palestyńskich.
Spis treści |
edytuj Historia
Amman to starożytna osada, wymieniana już w Starym Testamencie pod nazwą Rabbat Ammon (Rabba). Była stolicą Ammonitów. Za czasów króla Dawida była oblegana przez jego generała Joaba syna Serui. Ostatecznie została zdobyta przez Dawida, który przy okazji przybrał tytuł "króla Ammonitów". W III wieku p.n.e. podbita przez władcę Egiptu Ptolemeusza II Filadelfosa i przemianowana na Filadelfię, była znana pod tą nazwą w czasach rzymskich i bizantyjskich, osiedlili się tu wreszcie Nabatejczycy i Ghassanidzi, którzy nadali miastu nazwę Amman. W 635 r. miasto zostało zajęte przez Arabów, przeżyło swą świetność i w VIII wieku zaczął się jego upadek po przeniesieniu stolicy kalifatu z Damaszku do Bagdadu.
Od XVI wieku należało do Turcji, w XIX wieku było małą wsią, w 1921 Amman został stolicą Transjordanii, i wreszcie w 1946 roku stolicą Jordanii.
edytuj Zabytki
- cytadela z VIII wieku wzniesiona pod panowaniem arabskim, otoczona 700 metrowym murem[2];
- zabytki z czasów rzymskich:
- amfiteatr z II wieku[3] z widownią mogącą pomieścić do 6 tys. widzów odrestaurowywany od 1957 roku. Przy amfiteatrze działają Muzeum Etnograficzne i Muzeum Tradycji Ludowej;
- forum zbudowane w 190[3] roku o rozmiarach 100 na 50 metrów. Otoczone z trzech stron kolumnami;
- niewielki odeon z amfiteatralną widownią na 500 osób i sklepionymi przejściami. Zbudowany w II wieku[3];
- nimfeum zbudowane w 191[3] dwupoziomowy kompleks fontann i basenów, największy o powierzchni 600 m². Do dnia dzisiejszego zachowało się jedynie kilka kolumn;
- świątynia Herkulesa, zbudowana w trakcie panowania Marka Aureliusza. W pobliżu świątyni znajduje się Muzeum Archeologiczne w którym eksponowane są zabytki z całego obszaru Jordanii[2], w tym część zwojów z Qumran, zabytki z Petry i Jerycha;
- ruiny pałacu Umajjadów z VII lub VIII wieku, zniszczony przez trzęsienie ziemi w 749[2] roku. Aktualnie zachowały się jedynie fundamenty i fragmenty ścian budynków. Dla zwiedzających zrekonstruowano jedno pomieszczenie na planie krzyża przykryte kopułą. Przy wejściu do niego znajduje się wydrążona w skale okrągła cysterna na wodę;
- meczety:
- meczet Króla Husajna z 1924 roku z dwoma smukłymi minaretami. Dostępny tylko dla muzułmanów;
- meczet Abu Darwish o biało-czarnej fasadzie, zbudowany w 1961 roku dla mniejszości Czerkiesów. Również dostępny jedynie dla muzułmanów;
- meczet króla Abd Allaha przykryty charakterystyczną błękitna kopułą. Udostępniony turystom, przy meczecie działa również Muzeum Islamskie;
- Dom Sztuki (arab. Darat al-Funun)[4] zbudowany na obszarze ruin VI-wiecznego kościoła bizantyjskiego. Wewnątrz znajduje się galeria sztuki jordańskiej i innych krajów arabskich, biblioteka i warsztaty rzeźbiarskie;
Przypisy
- ↑ Encyklopedia Audiowizualna Britannica podaje że 1,30 mln
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Bradley Mayhew: Lonely Planet – Jordan. Wyd. VI. Lonely Planet, 2006, s. 72. ISBN 978-174-059-789-0.
- ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 Bradley Mayhew: Lonely Planet – Jordan. Wyd. VI. Lonely Planet, 2006, s. 81. ISBN 978-174-059-789-0.
- ↑ Bradley Mayhew: Lonely Planet – Jordan. Wyd. VI. Lonely Planet, 2006, s. 83. ISBN 978-174-059-789-0.
edytuj Bibliografia
- Magdalena Dobrzańska-Bzowska, Krzysztof Bzowski: Praktyczny przewodnik – Bliski Wschód. Bielsko-Biała: Wydawnictwo Pascal, 2008, ss. 142-145. ISBN 978-83-7513-146-8.
edytuj Linki zewnętrzne
